AYIP sistemsel bir yasaklamanın (yasaklama kültürünün) tek kelimelik ifadesidir. 

 

Ayıp korkuyla (korku kültürüyle) içiçedir. Kişinin kendi doğal hali ve toplumsal hali arasında anlaşılmayan boşluklar yaratabilir. Başka dillerde tam karşılığı olmasa da kültürel olarak karşılık bulmaktadır. Katolik Hristiyanlık ve tutucu Yahudilikte de ayıplar; utançlar oldukça sık görülür. İslam coğrafyasında “yüz kızartıcı suçlar”, utanma ve utanç haline bir katman daha ekleyerek “mahalleye rezil olma”; veya daha da ileri giderek “namus” kavramlarını da bu Ayıpların altına sokmuş, toplumdan itilme/dışlanma/ne idüğü belirsiz bir yaşam sürme korkularıyla babadan - oğula geçerek ataerkinin ekmeğine bal sürmüştür. 

 

Tek tanrılı dinler, kapitalizm, küreselleşme ve ataerki kıskacında ayıp, yalnızca kusur / hata demek olan kelime anlamından; tutkular bir yana isteklerin bile ifadesine engel olan bir yasaklar sistemine dönüşmüştür. İnsanın aşkınlığı, özgürlük isteği / arayışı gibi “doğal” hallerine sekte vurmuştur; bastırılmış duygular yaratmış ve bu sebeple de depresyon, öfke, şiddet gibi toplumumuzda da her an gördüğümüz hallere sebebiyet vermektedir. 

 

Ayıp kelimesinin kısıtlayacılığına nazaran kendisindeki özgür ruh oldukça ironiktir; hayatın her alanına sıçramıştır: Oturma, kalkma, düşünme, konuşma, gülme, giyim - kuşam; nerede, nasıl, kiminle, saat kaçta olabileceğimizi dahi düzenleyebilen bir güce sahiptir.

 

Amacımız AYIP kelimesini ve kavramsallığını farklı disiplinler ışığında ve farklı sanat formları aracılığı ile araştırmak, çoğulcu bir ortamda sanatsal ifadeye alan açmak; bu kelimenin kültürel yansımaları etrafında farkındalık yaratmaktır.